Rôl amser ymlacio
Mae dwy effaith i'r system sbin niwclear mewn maes magnetig allanol sefydlog. Un ohonynt yw bod y maes magnetig yn ceisio lleoli eiliad fagnetig y cnewyllyn atomig ar hyd cyfeiriad y maes magnetig, a'r llall yw bod cynnig thermol y moleciwl yn ceisio atal y foment fagnetig niwclear rhag addasu'r sefyllfa. Yn olaf, mae'r foment fagnetig yn gorgyffwrdd â'r maes magnetig sefydlog ac yn cyrraedd cydbwysedd deinamig. Ar hyn o bryd, y magneteiddio i gyfeiriad y maes magnetig yw'r mwyaf, tra bod y magneteiddio i'r cyfeiriad sy'n parhau i fod yn y maes magnetig yn sero ar gyfartaledd. Os yw'r system niwclear yn agored i faes electromagnetig i gyfeiriad gwahanol, bydd y magneteiddio'n gwyro oddi wrth y safle equilibrim gwreiddiol, cynhyrchu magneteiddio sy'n parhau i fod yn rhan o gyfeiriad gwreiddiol y maes magnetig, a bydd magneteiddio hydredol sy'n gyfochrog â'r maes magnetig gwreiddiol hefyd yn gostwng. Pan gaiff y maes electromagnetig hwn ei ddileu, ni ellir cynnal cyflwr anghytbwysedig y system niwclear, ond rhaid ei adfer i'r wladwriaeth equilibrim. Mae pobl yn galw'r broses adfer i equilibrim yn broses ymlacio. Gelwir y broses y mae'r cnewyllyn yn ei hadfer o'r cyflwr cyffrous i'r wladwriaeth equilibrim yn broses ymlacio. Mae'r broses hon yn dilyn cyfraith newid esbletol, a gelwir ei hamser yn gyson yn amser ymlacio.